ปรากฏการณ์ งานสัปดาห์หนังสือ ลับ ลวง พราง

งานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติที่ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์เวียนมาอีกครั้งหนึ่ง ถ้าไม่นับวันเปิดงานที่คนทั่วไปเข้าได้ก็ปาเข้าไปหกโมงเย็น วันถัดมาทั้งที่เป็นวันพฤหัสบดี แต่คนกลับแออัดอย่างกับยัดทะนาน รู้สึกเหมือนจะ ลับ ลวง พราง กันจริงๆ เลยเมืองไทย

ถัดมาวันศุกร์ผมไปตั้งแต่เช้า น้องๆ บอกว่าคนบางตาไปเยอะ แต่พอคล้อยบ่ายก็เริ่มหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ สามทุ่มยังไม่เลิกรา ต้องให้หน่วยโฆษณาเดินกระซิบดังๆ ว่า แคชเชียร์ปิดแล้วค่ะ ถึงจะยอมกลับบ้านกัน

ย้อนไปเมื่อช่วงเศรษฐกิจตกต่ำราวสิบปีก่อน ค่าเงินบาทพังทลาย ที่สวนทางขึ้นมาคือ การอ่านหนังสือ และซื้อหนังสือ แต่ปีที่ผ่านมาจนถึงตอนนี้ผู้คนบ่นกันมากว่าเศรษฐกิจแย่ ตลาดหนังสืออย่างน้อยในรอบปีที่ผ่านมากลับไม่สวนทางขึ้นมาเหมือนเก่า

พองานสัปดาห์หนังสือปีนี้ผู้คนมากมายผิดคาด ทำให้คิดว่านี่คือสัญญาณล่วงหน้าของความตกต่ำที่แท้จริงทางเศรษฐกิจหรือเปล่า คนเลยแห่กันมาซื้อหนังสือไปอ่าน

แต่ก็ช่างมันเถอะครับ คิดมากไปก็ไลฟ์บอย คนอ่านหนังสือกันมากๆ ย่อมเป็นของดี ดีกว่าเล่นการเมืองกันมากๆ เยอะเลย เพราะการเมืองบ้านเราตอนนี้เข้มข้นจนชวนงง แต่ถ้ารู้เช่นเห็นชาตินักการเมืองแล้วก็คงเลิกงง ไม่ก็บ้าไปเลย

ย้อนไปในประวัติศาสตร์ (ของจีนนะครับ ไม่ใช่ของไทย) หนังสือเล่มใหม่เอี่ยมของ สำนักพิมพ์มติชน ที่ขอแนะนำคือ พระนางซูสี จักรพรรดินีกู้บัลลังก์ อ่านแบบนิยายก็สนุกจนวางไม่ลงด้วยฝีมือการเขียนของอันฉี หมิน

แต่นี่คือนิยายอิงประวัติศาสตร์ที่ผู้เขียนค้นคว้าเอกสารหลักฐานแล้วนำมาเขียนเป็นนิยายที่แตกต่างไปจากเรื่องราวเกี่ยวกับซูสีไทเฮาในภาพเก่าๆ อย่าง จักรพรรดินีโหด มองมาจากมุมของพระนางซูสีเองบ้าง

ก็ไม่ถึงกับไม่โหด แต่ อันฉี หมิน เล่าเรื่องผ่าน พระนางซูสี เอง ซึ่งมันเป็นอีกมุมมองหนึ่งของประวัติศาสตร์ มีการต่อสู้อย่างเข้มข้นทางการเมือง ในกลุ่มก๊กต่างๆ ในราชวงศ์ด้วยกันเอง และในหมู่ประชาชน โดยมีแรงกดดันอย่างสำคัญคือ มหาอำนาจภายนอกที่พยายามจะเข้ามารุมทึ้งจีนซึ่งอุดมด้วยทรัพยากร

การต่อสู้ทางการเมืองในนิยายอิงประวัติศาสตร์เล่มนี้ เข้มข้น ดุเดือด เชือดเฉือนละเอียดทุกเม็ด โดยมีความงามในเชิงวรรณกรรม

ลึกๆ แล้ว สิ่งที่ได้มาจากนิยายเรื่องนี้ก็คือ ซูสีไทเฮาก็มนุษย์เดินดินคนหนึ่ง

เพียงแต่ว่า พระนางซูสีไม่ใช่อย่างที่คนทั่วๆ ไปรู้จัก ไม่ใช่อย่างที่มหาอำนาจอยากให้เรารู้จัก แต่เป็นพระนางซูสีที่ยึดเอาแผ่นดินจีนและประชาชนเป็นที่ตั้ง ในขณะที่ฝ่ายตรงข้ามก็เฉกเช่นเดียวกัน ไม่นับมหาอำนาจที่เข้ามารุมทึ้งแล้ว อันฉี หมิน ตีความประวัติศาสตร์ยุคนั้นว่าทุกฝ่ายต่างต่อสู้ตามอุดมการณ์เพื่อคนส่วนใหญ่

เป็นไปได้ไหมว่า สิ่งที่ต้องการ คือ การโกงเลือกตั้งแล้วไม่ต้องถูกลงโทษ อ้างอุดมการณ์เพื่อประชาชน เสียงส่วนใหญ่จะเอาอย่างไรยกมือกันก็เอาได้ทั้งนั้น

คำถามที่อยากถามมานาน พรรคการเมืองมีมาตรการจัดการกับลูกพรรคที่โกงเลือกตั้ง ทุจริตเลือกตั้งอย่างไรบ้าง มีระบุไว้ในธรรมนูญของพรรคหรือไม่ และเมื่อมันเกิดขึ้น ทำตามนั้นหรือไม่ หรือถูกองค์กรกลางจับได้

ก็จะโวยเอากับองค์กรกลางสถานเดียว

ถูกกลั่นแกล้ง นิยายน้ำโคตรเน่า จะเอากันให้ตายหรืออย่างไร ประโยคคำถามล่อคนขาดเฉลียว

เป็นไปได้ไหมว่าเพราะไม่จัดการกันเอง มันเลยต้องเอาไปใส่ไว้ในรัฐธรรมนูญ และทั้งที่มีอยู่ในรัฐธรรมนูญก็ยังทำกันอีก แล้วโดนจับได้ แต่ไม่ยอมรับโทษที่เขียนไว้ก่อนแล้ว

หน้า 6