คอลัมน์ ถามตอบครอบอาณาจักร

วันเสาร์นี้ผมขอเปิดจอกว้างขึ้นมาอีกเล็กน้อย ส่งบทกลอนลงประจำการถึง 3 คน 3 ลีลา มีทั้งเจ้าเก่า เจ้าใหม่ ครบสูตร

ผมไม่มีอะไรต่อเติมมาก เชิญอ่านกันด้วยความจุใจ

o ปณิธานแห่งข้า

วชิรญาโณ

จักไม่รับใช้นายในทางผิด ไม่ฆ่ามิตรเพื่อนแท้แน่ะสหาย

ไม่เปลี่ยนดำเป็นขาวให้กลับกลาย และไม่ขายอุดมการณ์เพื่อเงินตรา

เพราะนี่คือปณิธานอันยิ่งใหญ่ ที่ประกาศออกไปจากใจข้า

ขอยืนยันนี่มิใช่ภาพลวงตา พอเข็มนาฬิกาเคลื่อนก็เปลี่ยนใจ

ถึงถูกตราหน้าว่าล้าหลัง เจ้านายชังช่างมันมิหวั่นไหว

ใครจะชังก็ช่างเขาปล่อยเขาไป ขอตั้งใจและต่อสู้อยู่กับงาน

ทุกอย่างเพื่อมวลชนที่ข้ารัก ขอสมัครและประกาศอย่างอาจหาญ

แม้บางครั้งจิตใจจะร้าวราน อุดมการณ์ไม่เคยกร่อนจากหัวใจ

ขี้หลี ขี้ไคล ขี้ยา ขี้ฮก และขี้ฉ้อ

เมืองไทยนี้ มีข่าวเด็ด เจ็ดทศวรรษ

มันชี้ชัด นัยยะ อะไรหรือ?

พาดหัวข่าว หน้าหนึ่ง อึ้งทึ่งคือ

ข่าวกระพือ เล่าขาน สืบสานมา

หนึ่งสาวเหนือ หน้าตาดี เสียทีง่าย

ลิ้นลมชาย ร้อยเล่ห์ เสน่หา

ถูกหลอกลวง ด้วยวจี พลีกายา

บางครั้งครา จำใจ ไม่มีเงิน

สองข่าวจาก ภาคอีสาน แรงงานมาก

จำจรจำ ใจจาก บ้านนานเนิ่น

เบิ่งบากหน้า กรายกรุง มุ่งหน้าเดิน

พร้อมเผชิญ งานเข็ญขุก ทุกยุคมี

สามซุ่มซุก ทุกเขตคาม สยามประเทศ

ยาเสพติด เป็นเหตุให้ ไร้สุขี

ทุกเพศวัย ติดยาบ้า ปัญหานี้

ขน,ค้า,เสพ ผูกปี อึงคะนึง

สี่ภาคใต้ สามจังหวัด สามยำใหญ่

ไม่เข้าใจ ไม่พัฒนา ไม่เข้าถึง

ไม่รู้กู ไม่รู้มัน ไม่รู้มึง

จึงเท่งทึง ฉีกชีวา ใครฆ่าใคร?

ห้าสุดท้าย หลายสถาน ตำนานเนียน

ยังไม่เหี้ยน สินสยาม ใครใครได้

ข้าราชการ คอร์รัปชั่น กันทั่วไทย

นักการเมือง เก่าใหม่ ใครไหนตรง

สาวเหนือมี ขี้หลี รุมเริงราน

คนอีสาน ขาย ขี้ไคล ใบ้บอกบ่ง

ทุกภาคส่วน ล้วน ขี้ยา น่าพะวง

ภาคใต้งง คน ขี้ฮก หลายศกแล้ว

ข้าราชการ นักการเมือง เรื่อง ขี้ฉ้อ

ปากจ่อจ้อ ไขขาน แว่วหวานแหวว

มันมั่งมี ใหญ่อยู่ใย ไม่คลาดแคล้ว

ท้ายสุดแล้ว เก่งกล้าเก๊ก เล็กกว่าโลง

ประยุกต์ วิเศษศักดิ์

o ยูโร-อำลา

แล้วยูโร...ก็รูดม่าน ลงวันนี้

สิ้นแสง สีเสียงเชียร์ ก็สิ้นเสียง

สนามชัย ที่แซ่ซ้อง ศัพท์สำเนียง

ก็เหลือเพียง ความว่างเปล่า เข้ามาแทน

ทิ้งเพียงความ ทรงจำ ไว้รำลึก

ตราไว้ใน ความรู้สึก ผนึกแน่น

ทั้งความสุข สลับความ คับแค้น

ให้โลดแล่น ลื่นไหล ในความจำ

กีฬา แบบฉบับ ระดับโลก

รวมสุขโศก กำศรวล เสียงครวญคร่ำ

บางคน บ่มใบบุญ บอลหนุนนำ

บางคน น้ำตาคลอ เต็มบ่อตา

บอลกับ การพนัน เหมือนฝันร้าย

บทจบฉาก สุดท้าย จึงไร้ค่า

สักกี่คน ที่อิ่มเอม เปรมปรีดา

แล้วกี่คน โหยหา ร่ำอาดูร

จริงหรือการ กีฬา เปรียบยาวิเศษ

ช่วยดับไฟ กิเลส ให้สิ้นสูญ

แต่เพื่อน กลับต่อเติม ให้เพิ่มพูน

ทวีคูณ ขึ้นจน ล้นทะลัก

บอล-ยูโร, รูดม่านแล้ว วันนี้

คงพอมี อะไร ให้ตระหนัก

คือ...บทเรียน ราคา ค่าสูงนัก

กับผู้รัก หลงเป็นทาส... การพนัน

กำพล พิทักษ์กำพล

หน้า 4